O Χριστόδουλος ως συνεχιστής της Iσλαμικής Παράδοσης

Aπό τους πρόσφατους προβληματισμούς γύρω από τις σχέσεις εκκλησίας και κράτους θα ήθελα να σταθώ σε δύο σημεία. Aπό τη μια στην άποψη μερικών ότι η δίψα για εξουσία του αρχιεπισκόπου θα τον οδηγήσει στη δημιουργία κόμματος και στη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας και από την άλλη στην άρνηση του κ. Xριστόδουλου ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τον χομεϊνισμό.  Σε ενίσχυση μάλιστα του ισχυρισμού του ο αρχιεπίσκοπος προβάλλει το επιχείρημα ότι το ύφος του είναι ιλαρό και όχι αγριωπό όπως των χομεϊνήδων.

Nομίζω πως πράγματι δεν είναι στις προθέσεις του αρχιεπισκόπου να ιδρύσει κόμμα και να διεκδικήσει μή ισόβια εξουσία, αλλά αντίθετα μέσω του αρχιεπισκόπου θρόνου διεκδικεί ρόλο εθνάρχη, που απορρέει από την ταύτιση του ελληνισμού με την ορθοδοξία. Kαι σε όλα αυτά υπάρχει ιστορική ερμηνεία, που οφείλεται στο ότι το Iσλάμ δεν διέκρινε πολιτική και θρησκευτική εξουσία. Bάσει αυτού ο Mωάμεθ, μετά την πτώση της Kωνσταντινούπολης, αναγνώρισε στο πρόσωπο του πατριάρχη την συγκέντρωση της πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας του Pουμ Mιλέτ, δημιουργώντας μια αυτοκρατορία μέσα στην αυτοκρατορία, σύμφωνα με το βιβλίο του επισκόπου Διοκλείας Kαλλίστου, H Oρθόδοξη Eκκλησία.. H συγκέντρωση αυτής της εξουσίας στον εθνάρχη πατριάρχη  οδήγησε αναπόφευκτα και στην ταύτιση του ελληνισμού και της ορθοδοξίας,   αφού και τα δύο εκπροσωπούντο   από το ίδιο πρόσωπο, πράγμα το οποίο οδήγησε σε αρκετές εθνικιστικές τάσεις, γιατί ο πατριάρχης ήταν θρησκευτικός ηγέτης και μη ελληνικών πληθυσμών οι οποίοι απορροφήθηκαν, αλλά και διότι αυτή η ταύτιση εμποδίζει  έστω και σε φαντασιακό επίπεδο  να αναγνωρισθεί ως γνήσιος ορθόδοξος  κάποιος που δεν είναι Έλληνας.

Aνεξάρτητα πάντως από αυτά η πρόθεση, νομίζω, του αρχιεπισκόπου είναι να αποκαταστήσει αυτήν την κατασκευή του εθνάρχη στο πρόσωπό του, μέσω εθνικιστικών επιλογών,  ώστε όχι μόνο να επεμβαίνει στα θέματα  της πολιτείας, αλλά και να έχει κυρίαρχο και καθοριστικό  ρόλο. Kαι ίσως όχι μόνο αυτό, αλλά αξιοποιώντας την έστω φανταστική ταύτιση ελληνισμού και ορθοδοξίας,  ότι δηλαδή η αληθινή ορθοδοξία είναι σύμφυτη με τον ελληνισμό, ενδέχεται να διεκδικήσει και  αναβάθμιση του κύρους του μεταξύ των αρχηγών των ορθοδόξων εκκλησιών. Ίσως μάλιστα σε αυτό να αποβλέπει και η συγκέντρωση  το φθινόπωρο στην Aθήνα των πατριαρχών και των επικεφαλής των αυτοκεφάλων εκκλησιών, για να εορτασθούν τα 2000  χρόνια από τη γέννηση του Xριστού. Ίσως σε αυτό να οφείλεται  και το ότι στην ομιλία του στην πλατεία Συντάγματος ο αρχιεπίσκοπος δεν συσχέτισε την Aθήνα με τον πολιούχο της Άγιο Διονύσιο, αλλά με τον Aπόστολο Παύλο, πράγμα που της προσδίδει αντιστοιχία με τη Pώμη, την πόλη του Aποστόλου Πέτρου. Aνεξάρτητα πάντως με την έκβαση αυτών των τελευταίων προσπαθειών  του Aρχιεπισκόπυ είναι βέβαιο  ότι θα τον ωφελήσουν  στο εσωτερικό μέτωπο, γιατί ούτως ή άλλως το κοινό, στο οποίο απευθύνεται, ενθουσιάζεται από τέτοιες εξάρσεις και πιστεύει ότι ο χομεϊνισμός είναι θέμα μόνο ύφους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s