Το μέλλον των ιδιωτικών εκπαιδευτικών περνάει μέσα από τους ισχυρούς συλλόγους και την ΟΙΕΛΕ

Ζούμε σε μια εποχή που όλα γίνονται χειρότερα και οι προοπτικές για βελτίωση συνεχώς μειώνονται. Παρά τις ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις που προώθησε η ΟΙΕΛΕ οι ‘προνομιούχοι’ ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν εξαιρούνται από τις γενικότερες οικονομικές, εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες, που οδηγούνται σε εξαθλίωση.

Μέσα στο γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί είναι πολύ πιο ευάλωτοι από τους εκπαιδευτικούς του δημοσίου και γίνονται θύματα εργοδοτικής ασυδοσίας και ευτελιστικών πρακτικών και μεθόδων με εμπλεκομένους συχνά διευθυντές/τριες και υποδιευθυντές/τριες, που για να διατηρήσουν τη θέση τους χάνουν την αξιοπρέπειά τους και λειτουργούν ως δραγάτες της ιδιοκτησίας.

Δεν χρειάζεται να αναφερθώ στους ελέγχους, στη λογοκρισία και τη φίμωση που καθημερινά ασκούνται με αποτέλεσμα να μειώνεται η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών και το κύρος τους. Προσωπικά θυμάμαι από την ιδιοκτησία να απαιτεί από διευθυντές/τριες να μπαίνουν στην τάξη και να παρακολουθούν το μάθημα, ακόμη και να προεγκρίνουν το κείμενο της ομιλίας εκπαιδευτικού σε εθνική επέτειο και δυστυχώς υπήρχαν πρόθυμοι δραγάτες που αναλάμβαναν αυτό το έργο.

Όμως η/ο υποβαθμισμένη/ος εκπαιδευτικός που υφίσταται τέτοιες μειώσεις δεν μπορεί να διατηρεί την ίδια διάθεση για τη δουλειά της/του και να αποδίδει σε όλες τις παραμέτρους που απαιτεί ο ρόλος της/του με την/τον εκπαιδευτικό που έχει αναγνώριση και καταξίωση, που εισακούεται, που παίρνει μέρος στις συζητήσεις και τις αποφάσεις, που βρίσκει βοήθεια και κατανόηση σε κάθε πρόβλημα και κάθε δυσκολία, που ξέρει ότι το διδακτικό και το παιδαγωγικό της/του έργο δεν ακυρώνεται από αντιφατικές και αναχρονιστικές αποφάσεις. Που τα χρόνια των σπουδών, η διάθεση για επιστημονική κατάρτιση και ενημέρωση, η πρόθεση για προσφορά δεν εξαφανίζονται από τη μικρονοϊκή απαίτηση για διεκπεραίωση της διδακτικής ύλης.

Όμως όλο το αρνητικό κλίμα μπορεί να βελτιωθεί, ακόμη και να αλλάξει. Η νομοθεσία αναγνωρίζει ως υπέρτατη αρχή και στο ιδιωτικό σχολείο τον σύλλογο διδασκόντων. Από τον σύλλογο αποφασίζονται όλα τα μεγάλα και μικρά θέματα, όπως η κατανομή των μαθημάτων, το πρόγραμμα, το ωράριο, οι συνεδριάσεις, οι εκδρομές, οι σχολικοί περίπατοι, οι σχολικές γιορτές, ο τρόπος ενημέρωσης των γονέων, η κατάθεση της βαθμολογίας και η επίδοση των ελέγχων, ο τρόπος διαχείρισης των απουσιών και των παραπτωμάτων και γενικά ολόκληρο το εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό έργο.

Θυμάμαι προσωπικά κάθε φορά που εμφανιζόταν μια δυσκολία και η ιδιοκτησία χρειαζόταν την κάλυψη των διδασκόντων απευθυνόταν προς αυτές/τούς λέγοντας παρελκυστικά «το σχολείο  είστε εσείς, δεν είναι τα ντουβάρια»(Ξέρουμε βέβαια ποιοι είναι τα ντουβάρια). Όταν όμως απεργούσαν, τους κατηγορούσε ότι δεν αγαπούσαν το σχολείο, γιατί τότε η προσωποποίηση του σχολείου άλλαζε πρόσωπο και αναδυόταν η επιχείρηση.

Όμως αν οι εκπαιδευτικοί διεκδικήσουν να λειτουργούν ο σύλλογος διδασκόντων και τα άλλα συλλογικά όργανα σύμφωνα με τα οριζόμενα από τη νομοθεσία, τότε πράγματι το σχολείο θα είναι οι εκπαιδευτικοί του, που θα αποφασίζουν και θα οργανώνουν το σχολείο προς όφελος του διδακτικού και παιδαγωγικού έργου, μέσα και από τη δική τους καταξίωση.

Σε ένα μεγάλο σχολείο όμως με πολλές βαθμίδες και αντίστοιχους συλλόγους διδασκόντων είναι απολύτως αναγκαίος ένας πολύ ισχυρός συνδικαλιστικός σύλλογος που συνενώνει τη δύναμη όλων των συλλόγων όλων των βαθμίδων κάτω από την ομπρέλα της ΟΙΕΛΕ . Οι ιδιοκτησίες των σχολείων έχουν το δικό τους συνδικαλιστικό όργανο, και ο σύλλογος ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων είναι ένας κατεξοχήν αναχρονιστικός θεσμός, που δήθεν στο όνομα της εκπαίδευσης επιδιώκει την εργασιακή και υπαρξιακή χειραγώγηση των εκπαιδευτικών. Αν όμως οι εργοδότες έχουν ένα πολύ ισχυρό συνδικαλιστικό όργανο πόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη μιας ισχυρής συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των εργαζομένων.

Οι ιδιοκτησίες συχνά καταφέρνουν να λειτουργούν διασπαστικά, άλλοτε με απειλές, άλλοτε με υποσχέσεις και άλλοτε με εξαγορά, ώστε να αποδυναμώνουν την ενότητα των εκπαιδευτικών. Όλα αυτά τα έχουμε δει και τα ξέρουμε. Είναι όμως στο χέρι των εκπαιδευτικών να οργανώσουν τους συλλόγους των διδασκόντων και να συστήσουν ένα ισχυρό συνδικαλιστικό σύλλογο, να συμμετέχουν στις συνελεύσεις και στις αποφάσεις, να ψηφίζουν αυτές/ούς που θα διεκδικήσουν και θα αγωνιστούν, ώστε να μη λέει η ιδιοκτησία στους εκπαιδευτικούς χειριστικά «το σχολείο είστε εσείς», αλλά να λένε οι εκπαιδευτικοί στην ιδιοκτησία και να το εννοούν «το σχολείο είμαστε εμείς».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s