ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ. ΠΑΙΔΟΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ.

Ποτέ δεν επιδοκίμασα τις εγκωμιαστικές δημοσιεύσεις για τον παπά της Κιβωτού και αντιπαρέρχομαι τα περί εντιμότητας και ηθικής ακεραιότητας, που άλλωστε επί τόσα χρόνια δεν είχαν ποτέ αμφισβητηθεί. Πάντοτε όμως θεωρούσα πως ένας παπάς (ή μια φιλάνθρωπος κυρία) είναι πρόσωπο ακατάλληλο, για να του εμπιστευθεί κανείς τις ζωές παιδιών. Μπορεί ένας φιλόστοργος παπάς να αναλάβει την κηδεμονία τεσσάρων ή πέντε παιδιών και με την αγάπη του να αναπληρώνει τους περιορισμένους ορίζοντες της παιδαγωγικής του, αλλά ως εκεί.

Με απόλυτη επίγνωση των λόγων μου καταγγέλλω ότι είναι αδύνατον να υπάρξει χώρος με πολλά παιδιά, είτε λέγεται ορφανοτροφείο, ή ίδρυμα, ή δομή, χωρίς κακοποίηση των παιδιών. Και, για να το πάω παραπέρα, δεν μπορεί να υπάρξει σχολείο χωρίς σεξουαλική, σωματική, ή ψυχολογική κακοποίηση παιδιών από συνομήλικα, μεγαλύτερα, ή πολύ μεγαλύτερα άτομα. Και όποιος διευθυντής ισχυρίζεται ότι στο σχολείο του δεν υπάρχει κακοποίηση στην πραγματικότητα λέει «δεν θέλω να βλέπω, να ακούω, να ξέρω, θέλω την ησυχία μου». Παρόλο που σε ένα σχολείο μπορεί να υπάρχουν προγράμματα κατά του μπούλιγκ, του ρατσισμού, της ομοφοβίας, της σεξουαλικής και γενικότερα της σωματικής επιθετικότητας, πάντα υπάρχει χώρος για παραβατικότητα που απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση των εκπαιδευτικών. Και δεν ισχυρίζομαι ότι στα σχολεία δεν κακοποιούνται τα παιδιά από τους εκπαιδευτικούς, γιατί και ένα παιδικό κείμενο που επιστρέφει στο παιδί γεμάτο κοκκινίλες από το δάσκαλο είναι μια μορφή ψυχολογικής κακοποίησης που κλονίζει την αυτοπεποίθηση του παιδιού. Όμως σταδιακά η εκπαιδευτική κοινότητα αποδέχεται πως η επιδοκιμασία των θετικών στοιχείων σε ένα κείμενο, σε μια άσκηση, σε μια συμπεριφορά έχει καλύτερα αποτελέσματα από την τιμωρία και την αποδοκιμασία. Στις δομές και στα ιδρύματα όμως, όπου δεν υπάρχουν παιδαγωγικά πρόγραμματα και κανένα είδος πρόληψης της παραβατικότητας δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι δεν θα γίνονται κακοποιήσεις.

Συνεχώς διαβάζω αυτές τις ημέρες για τις κακοποιήσεις των παιδιών της Κιβωτού από τους «παιδαγωγούς» της δομής. Δεν ξέρω ποιος τους βάφτισε παιδαγωγούς, αλλά δεν είναι παιδαγωγοί, παιδονόμοι είναι, που θέτουν σε εφαρμογή τις ιδεοληψίες τους.

Θα φέρω ένα παράδειγμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί τελείως ασήμαντο. Κάποτε στο σχολείο είχαμε ένα κορίτσι με μεγάλα ψυχολογικά προβλήματα που το παρακολουθούσε παιδοψυχίατρος. Πολύ ντροπαλό, θλιμμένο κι αμίλητο κορίτσι, που κάποια στιγμή άρχισε να ντύνεται πιο «κοριτσίστικα» ή έξαλλα κατά την γνώμη κάποιων πολύ συντηρητικών. Χαρήκαμε τότε, γιατί θεωρήσαμε πως το παιδί είναι σε καλό δρόμο και ότι με το ντύσιμό του μας μιλάει. Κάποια στιγμή έρχεται στο γραφείο μου κάποια από τη γραμματεία και μου λέει για τη συγκεκριμένη κοπέλα πως την έδιωξε από το γραφείο και της είπε να μην ξαναπατήσει στα γραφεία έτσι ντυμένη και ότι αυτό το ντύσιμο δεν επιτρέπεται στο σχολείο. Της είπα ότι μίλησε έτσι στο παιδί, επειδή δεν είναι εκπαιδευτικός και ποτέ εκπαιδευτικός δεν θα μιλούσε έτσι σε ένα παιδί. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε και πως οι δικαστικές αρχές δεν ερευνούν τις ψυχολογικές κακοποιήσεις και ούτε ξέρουν τι είναι. Σωστά, αλλά το συγκεκριμένο κορίτσι δεν θα ξεχάσει αυτήν την προσβολή ποτέ στη ζωή του κι αν ξέρατε σε ποιο κορίτσι αναφέρομαι θα ανατριχιάζατε. Αλλά αυτό δεν θα το μάθετε.

Για όλους αυτούς τους λόγους επιμένω πως σε όλα τα ιδρύματα και τις δομές παιδιών πρέπει να μπει λουκέτο. Τα παιδιά πρέπει να ανατίθενται σε ανάδοχες οικογένειες, υπό τη συνεχή επίβλεψη κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων. Κι εκεί θα υπάρχουν κακοποιήσεις, αλλά σε περιορισμένη έκταση, γιατί οι ανάδοχες οικογένειες μπορούν να ελέγχονται πιο εύκολα χωρίς τη βιτρίνα ενός παπά, ενός μητροπολίτη ή μιας φιλανθρώπου πλούσιας κυρίας.

Ποιος είναι αφελής στη Σχολή Μωραΐτη;

Οι πλέον αδικημένοι εκπαιδευτικοί στη Σχολή Μωραΐτη είναι όσοι διδάσκουν ξένες γλώσσες και ιδιαίτερα όσοι διδάσκουν τη δεύτερη ξένη γλώσσα: Γαλλικά, Γερμανικά, Ισπανικά. Κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν έχουν διοριστήριο και εμφανίζονται σαν να διδάσκουν σε ένα ανύπαρκτο στην πράξη φροντιστήριο, ενώ σχεδόν όλοι έχουν μικρότερο διοριστήριο από τις ώρες που πραγματικά διδάσκουν. Και όταν κάποια από τις παλιές καθηγήτριες πάρει σύνταξη γίνεται σκοτωμός για το μοίρασμα του διοριστηρίου μεταξύ αυτών που θεωρούν ότι έχουν σειρά. Για τους νεότερους δεν περισσεύει τίποτε. Ποτέ οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών δεν πληρώθηκαν υπερωρίες, όταν δίδασκαν μετά τις 13:30 και έχουν το πιο ακατάστατο πρόγραμμα. Τα διοριστήριά τους δεν συμπίπτουν με τις τάξεις που διδάσκουν. Μπορεί να έχουν διοριστήριο στο δημοτικό, αλλά να διδάσκουν στο γυμνάσιο, μπορεί να εμφανίζονται ότι διδάσκουν στην α’ γυμνασίου, αλλά να διδάσκουν στην τρίτη, οπότε δημιουργείται ένας πανικός για το ποιοι θα υπογράψουν τα πρακτικά, τα θέματα των εξετάσεων, τα βιβλία της ύλης, τα απουσιολόγια, τα απολυτήρια. Και όλα αυτά παρουσιάζονται ως εξυπηρετήσεις του Σχολείου προς τους εκπαιδευτικούς και όχι ως εξυπηρετήσεις των εκπαιδευτικών προς το Σχολείο. Πάντα οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών τελούν σε ένα καθεστώς εκβιασμού, ότι θα απολυθούν, ότι θα μειωθούν οι ώρες διδασκαλίας τους, ώστε να περιοριστούν στις ώρες του διοριστηρίου τους, ότι δεν θα αυξηθούν ποτέ το διοριστήριό τους, το διδακτικό τους πρόγραμμα και ο μισθός τους, ο οποίος εξαρτάται από τα μισθολογικά τους κλιμάκια, τα οποία καθηλώνονται λόγω των ολιγόωρων διοριστηρίων. Οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών προσλαμβάνονται και απολύονται νύχτα, από την πίσω πόρτα (βλ. περίπτωση Σταυρούλας).

Λόγω αυτού του μόνιμου εκβιαστικού καθεστώτος οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών δεν απεργούν ποτέ. Το ίδιο και οι γυμναστές, για τους οποίους ισχύουν τα ίδια. Όταν γίνεται απεργία και απεργούν οι εκπαιδευτικοί των άλλων μαθημάτων, οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών και της φυσικής αγωγής αναλαμβάνουν να καλύψουν τα κενά και να επιτρέψουν στο Σχολείο να λειτουργήσει.

Σε όλα αυτά μεγάλη ευθύνη έχουν, με δύο μόνο εξαιρέσεις, οι επικεφαλής των τμημάτων των ξένων γλωσσών, που διοικούν τα τμήματα τους με την ιδεολογική διαστρέβλωση: να βοηθήσουμε το Σχολείο, που κάνει τόσα πολλά για μας. Και συγχρόνως φροντίζουν να είναι με κάθε τρόπο ικανοποιημένοι οι γονείς, όχι μόνο βαθμολογικά, αλλά και στα αντιπαιδαγωγικά τους αιτήματα, ώστε να μην υπάρχουν διαρροές μαθητών από τη μία ξένη γλώσσα προς την άλλη και, αντίθετα, προσπαθούν πάντα να αυξηθεί ο αριθμός των τμημάτων τους, για να έχουν περισσότερες διδακτικές ώρες. Το Σχολείο, μέσα στα προσόντα των επικεφαλής, προσμετρά τη γλυκύτητα με την οποία ενδίδουν στις πιέσεις των γονέων ως προς τη βαθμολογία, τη μετακίνηση των παιδιών στα τμήματα που επιθυμούν και την προώθησή τους πρόωρα στις εξετάσεις για τα διπλώματα με αμφίβολη επιτυχία. Το Σχολείο αναγνωρίζει τις υπηρεσίες αυτές και ανταμείβει, γιατί θέλει ολόκληρο το Σχολείο να διοικείται με αυτόν τον τρόπο: χωρίς συνδικαλισμό, χωρίς απεργίες, με σκυφτό κεφάλι, χωρίς αντιρρήσεις και με ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των γονέων. Για την υλοποίηση αυτού του στόχου πέρσι έγινε διευθύντρια του I.B. η πρώην επικεφαλής του τμήματος Γαλλικών και τώρα ανακοινώθηκε ότι διευθύντρια του Γυμνασίου θα γίνει η επικεφαλής του τμήματος Γερμανικών, η οποία έχει επιδείξει μεγάλη προθυμία στην εκτέλεση χαμαλοδουλειάς (ταξιθέτρια στις πρόβες της χορωδίας, μαθήματα Γερμανικών στη μαμά, στρούντελ κλπ.). Όταν ανακοινώθηκε η προαγωγή της, η μέλλουσα διευθύντρια του γυμνασίου απευθύνθηκε στους εκπαιδευτικούς του γυμνασίου και μου έπλεξε το εγκώμιο, θεωρώντας ότι με αυτό το κόλπο θα τους πάρει με το μέρος της, πράγμα που δείχνει ποια γνώμη έχει για την ευφυία τους.

Ωστόσο η απόφαση να γίνει διευθύντρια η συγκεκριμένη δεν ελήφθη τώρα, αλλά τουλάχιστον από το 2014. Όταν η διοίκηση του Σχολείου προσπάθησε τα Χριστούγεννα του 2014 να εμφανίσει τη δική μου απόλυση ως παραίτηση, το έκανε επειδή είχε έτοιμη τη διαδοχή με την υπεύθυνη του τμήματος Γερμανικών. Το Σχολείο έχει μακρά παράδοση να εμφανίζει απολύσεις και καθαιρέσεις ως παραιτήσεις και θεώρησε πως κι εγώ θα ενταχθώ σε αυτήν την παράδοση και θα πω ότι παραιτήθηκα, για να μην «ταπεινωθώ». Όταν όμως αρνήθηκα να υπογράψω την παραίτηση και αναγκάσθηκαν να με απολύσουν θυροκολλώντας την απόλυση, ακολούθησε η πολύμηνη επανάσταση εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων. Επωφελούμενη από το κλίμα η υποδιευθύντρια του γυμνασίου (συνεπικουρούμενη από τις θεραπαινίδες της) έσπευσε να προσφέρει στο Σχολείο γην και ύδωρ, για να γίνει η ίδια διευθύντρια. Το κατάφερε, ξέροντας πως σε άλλη περίπτωση δεν είχε καμιά πιθανότητα, γιατί η διοίκηση του Σχολείου δεν της είχε καμιά εκτίμηση. Νόμισε ότι με την προσφορά της να βγάλει το Σχολείο από τη δύσκολη θέση θα είχε ένα καλύτερο μέλλον. Διαψεύσθηκε, λες και δεν ήξερε ότι τα τριάκοντα αργύρια δεν διαρκούν ολόκληρη ζωή. Και πάλι καλά, που κράτησαν όσο κράτησαν.

Όσα για την άλλη, στο διπλανό δωμάτιο, που έχει κάνει τα πάντα για να γίνει η ίδια διευθύντρια, ποιος θα την παρηγορήσει; Δεν προσφέρεται ούτε η παραβολή των μωρών παρθένων.

Η αναλγησία της Σχολής Μωραΐτη

Ο Μιχάλης Νικηφορίδης είναι νεφροπαθής τελικού σταδίου και νοσηλεύεται σε νοσοκομείο για COVID.

Ο Μιχάλης Νικηφορίδης είναι φιλόλογος καθηγητής στη Σχολή Μωραΐτη.

Ο Μιχάλης Νικηφορίδης είναι πλήρως εμβολιασμένος, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να προσβληθεί από τον ιό, αφού ήταν υποχρεωμένος να διδάσκει στις σχολικές αίθουσες κάτω από απαράδεκτες συνθήκες.

Ο Μιχάλης Νικηφορίδης με τη νόσησή του συμβάλλει ως πρόβατον επί σφαγήν στην ανοσία της αγέλης.

Γνωρίζω τον Μιχάλη Νικηφορίδη πολύ καλά, γιατί εγώ, ως γυμνασιάρχης, τον προσέλαβα στη Σχολή Μωραΐτη και συνεργαστήκαμε μαζί αρκετά χρόνια. Πλήρως αφοσιωμένος στο καθήκον του, καταρτισμένος φιλόλογος, εξαιρετικός άνθρωπος και κατεξοχήν ευαίσθητος παιδαγωγός. Και πάντα πρόθυμος να εργαστεί πέραν των υποχρεώσεών του και εθελοντικά, χωρίς αμοιβή, είτε για τη σελιδοποίηση του σχολικού περιοδικού, είτε για την έκδοση των πρακτικών εκπαιδευτικής ημερίδας. Τον Μιχάλη αγαπούν πάρα πολύ και τα παιδιά και οι συνάδελφοί του ανεξαιρέτως.

Τα τελευταία χρόνια υποφέρει από νεφρική ανεπάρκεια, η οποία τον αναγκάζει να κάνει πολύ τακτικά αιμοκάθαρση. Γιαυτό θα έπρεπε να μην εκτίθεται στο τόσο νοσηρό περιβάλλον της σχολικής αίθουσας και του σχολείου γενικότερα.

Το υπουργείο παιδείας είναι ανάλγητο και το έχει αποδείξει με πολλούς τρόπους. Και ιδιαίτερα απέναντι στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς. Αλλά πίσω από την αναλγησία του υπουργείου κρύβεται και η αναλγησία της Σχολής Μωραΐτη. Το σχολείο αρκέστηκε στο να είναι τυπικά εντάξει και αδιαφόρησε πλήρως για την ουσία.Όμως η ηθική τάξη μερικώς ρυθμίζεται από τη νομοθεσία και τις κανονιστικές διατάξεις. Το μεγαλύτερο μέρος της ηθικής ρυθμίζεται από τους άγραφους κανόνες της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της ενσυναίσθησης, της φροντίδας και της εργασιακής πολυεπίπεδης ασφάλειας.

Ένα σχολείο πρέπει να γνωρίζει αυτούς τους άγραφους ηθικούς κανόνες, για να μπορεί έμπρακτα να τους διδάξει και στους μαθητές του. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από τα λόγια, αλλά κυρίως από τις πράξεις των μεγάλων.

Σε όλα αυτά όμως υπάρχει και μια άλλη παράμετρος.

Τον Μιχάλη Νικηφορίδη τον αγαπούν και τον εμπιστεύονται τόσο πολύ οι συνάδελφοί του, που με την ψήφο τους τον ανέδειξαν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΟΙΕΛΕ). Για αυτή τη συνδικαλιστική στάση και θέση του τον αντιμετωπίζει με εκδικητικότητα η Σχολή Μωραΐτη.

Ο πρώην πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ Μιχάλης Κουρουτός πέθανε πρόσφατα και δεν πρόλαβε να δει την κατάντια της «άλλοτε πρωτοπόρου Σχολής Μωραΐτη», όπως συνήθιζε να την αποκαλεί όταν αναφερόταν σε αυτήν.

Ναι, Μιχάλη Κουρουτέ, η «άλλοτε πρωτοπόρος Σχολή Μωραΐτη» είναι και πάλι πρωτοπόρος. Στην εργασιακή αναλγησία.

Η παγίδα της αξιολόγησης/επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών

Έχω στο παρελθόν εξηγήσει γιατί η υποτιθέμενη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν αξιολογεί τίποτε, παρά μόνο ασκείται ως μέθοδος εξουσιαστικού ελέγχου και τρομοκρατικής χειραγώγησης από ένα κομματικό μηχανισμό.

Η υπουργός υπόσχεται ότι θα δοθούν διδακτικές ελευθερίες στους εκπαιδευτικούς, οι οποίες όμως στην πράξη θα αναιρούνται από την απειλή της αξιολόγησης, μια και η μόνη ασφαλής οδός είναι η πεπατημένη.

Και πάλι όμως θα ήθελα να τονίσω πως, όταν στην Ελλάδα μιλάμε για εκπαιδευτικό εκσυγχρονισμό, συνήθως αναφερόμαστε σε διδακτικές μεθόδους και μέσα τεχνολογίας. Ασχολούμαστε διαρκώς με το πώς διδάσκουμε και όχι με το τι διδάσκουμε. Όμως αν κάτι χρειάζεται να αλλάξει είναι το περιεχόμενο της παιδείας και δευτερευόντως η διδακτική μέθοδος. Το τι διδάσκουμε είναι τόσο ασφυκτικά παγιωμένο από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις, ώστε να μην αφήνεται κανένα περιθώριο ουσιαστικής ελευθερίας και ούτε σκέψη για εκσυγχρονιστική ανανέωση.

Όποιος επιχειρήσει ουσιαστική ανανέωση θα αποτυγχάνει στην αξιολόγηση και θα οδεύει προς «επιμόρφωση», που θα ήταν προτιμότερο να την λέμε ευθυγράμμιση, για να ακριβολογούμε κάπως.

Και πάντως σε ποια και πόσα διδακτικά αντικείμενα θα γίνεται επιμόρφωση, από ποιους, πότε και πού; Με ποια παρωχημένα βιβλιογραφικά εφόδια;

Θυμάμαι κάποτε που μια νέα καθηγήτρια μού ζήτησε την άδεια να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο για τα ομηρικά έπη. Της έδωσα την άδεια βεβαίως, αλλά την προειδοποίησα πως αυτό που θα άκουγε θα ήταν ότι τα δύο έπη είναι έργα του Ομήρου και όχι η καταγραφή μιας προφορικής παράδοσης, που αποδόθηκε σε κάποιον ανύπαρκτο Όμηρο. Θα μάθαινε δηλαδή πράγματα αντίθετα από αυτά που διδάσκουμε στο σχολείο που εργαζόμουν. Μετά από λίγες ημέρες μού επιβεβαίωσε όλα αυτά, για τα οποία την είχα προειδοποιήσει.

Δεν γνωρίζω με ασφάλεια τις ιδεολογικές αγκυλώσεις άλλων μαθημάτων και γιαυτό θα περιοριστώ στα φιλολογικά μαθήματα, που είναι μαθήματα της ειδικότητάς μου.

Ποιος θα τολμούσε να διδάξει τα αρχαία Ελληνικά με τη μέθοδο του Κέμπριτζ, χωρίς συντακτικές αναλύσεις και γραμματικές αποστηθίσεις, ξέροντας ότι έτσι θα αποτύχει στην αξιολόγηση;

Ποιος θα τολμήσει να πει ότι τα δημοτικά τραγούδια είναι του 19ου αιώνα και ότι είναι ιδεολογικά φορτισμένη η τοποθέτησή τους στο πρώτο κεφάλαιο των ανθολογίων, για να ορίσουν τις απαρχές της λογοτεχνίας; Το «σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις» δεν είναι του 1453, αλλά του 19ου αιώνα, όπως άλλωστε φαίνεται από τους γλωσσικούς τύπους.

Ποιος θα διδάξει λογοτεχνικό κείμενο, παρακάμπτοντας τις παρωχημένες στρουκτουραλιστικές οδηγίες του 1960, χωρίς να οδηγηθεί πάραυτα σε επιμόρφωση;

Ποιος θα επισημάνει τον σκοταδιστικό ρόλο της Εκκλησίας στην παιδεία κατά την οθωμανική περίοδο και αργότερα, χωρίς να λογοδοτήσει;

Ποιος θα τολμήσει να πει ότι οι γλώσσες διδάσκονται συγχρονικά και όχι διαχρονικά; Ποιος θα πει ότι η γνώση της αρχαίας γλώσσας δεν μας βοηθάει στη γνώση των νέων Ελληνικών; Όσοι το τολμήσουν θα πάνε για ευθυγράμμιση.

Και βέβαια κανείς θεολόγος δεν θα μπορέσει ποτέ να πει ότι η φιλολογική επιστήμη έχει αποδείξει ότι τα ευαγγέλια είναι μεταγενέστερα των ευαγγελιστών, ούτε ότι το κατά Ιωάννην και η Αποκάλυψη έχουν γραφεί από διαφορετικά πρόσωπα σε διαφορετικές εποχές.

Ελάχιστα παραδείγματα δίνω από τα αναρίθμητα που αναδύονται καθημερινά στο διδακτικό έργο και που βεβαίως δεν εξαντλούνται, αλλά απαιτούν πλήρη αναδιοργάνωση του εκπαιδευτικού έργου και εξονυχιστική αναθεώρηση των αναλυτικών προγραμμάτων.

Συνοψίζω λέγοντας πως, όπως στο παρελθόν η αξιολόγηση είχε χρησιμοποιηθεί ως μέσο ιδεολογικού ελέγχου των εκπαιδευτικών, έτσι και τώρα ο κομματικός μηχανισμός θα αξιολογήσει και θα επιμορφώσει τους εκπαιδευτικούς με επιστημονικό όργανο την εθνικοφροσύνη και την Ορθοδοξία.

Όσο για την απάτη των δήθεν πολλαπλών βιβλίων θα επανέλθω σε λίγες μέρες.

Η απεργία στη Σχολή Μωραΐτη για τον αντιεργασιακό νόμο

Η απεργία για τον αντιεργασιακό νόμο της κυβέρνησης λειτούργησε ακόμη μια φορά ως καταλύτης στη Σχολή Μωραΐτη. Η διοίκηση του σχολείου συνεχώς απομακρύνεται ιδεολογικά από τον βασικό κορμό του εκπαιδευτικού προσωπικού, χωρίς να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις για το ίδιο το σχολείο που ενέχει αυτή η ιδεολογική δυσαρμονία. Στο προ κρίσεως παρελθόν η διοίκηση του σχολείου ακολουθούσε φιλελεύθερη και δημοκρατική στάση και συμπαραστεκόταν στα αιτήματα των εκπαιδευτικών. Ποτέ δεν αξιολογούσε τους εκπαιδευτικούς με βάση τη συμμετοχή τους στην απεργία και ήταν το μοναδικό ίσως σχολείο, στο οποίο απεργούσαν και οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί και όσοι είχαν μειωμένο διδακτικό πρόγραμμα και έλπιζαν σε αύξηση του ωραρίου τους. Το σχολείο έκλεινε στις απεργίες και έτσι δεν γινόταν διαχωρισμός σε απεργούς και απεργοσπάστες, σε καλούς και κακούς εργαζόμενους. Αυτό ωφελούσε βεβαίως τους εκπαιδευτικούς, αλλά κυρίως ωφελούσε το σχολείο και το εκπαιδευτικό έργο. Οι εκπαιδευτικοί δεν ήταν σε ιδεολογική ρήξη με τη διοίκηση, ούτε έβλεπαν τις αξίες τους να ποδοπατούνται στο βωμό της αλαζονείας, της έπαρσης και της ταξικής διαφοροποίησης.

Την τελευταία δεκαετία η πολυπρόσωπη πλέον διοίκηση της Σχολής Μωραΐτη αποφάσισε να μετατρέψει το σχολείο σε φάμπρικα. Στη φάμπρικα οι ιδιοκτήτες, οι διευθυντές και οι εργαζόμενοι μπορούν να έχουν, δυστυχώς, διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετική ιδεολογία. Η ποιότητα του εργοστασιακού προϊόντος δεν εξαρτάται από την ιδεολογία της μηχανής. Στο σχολείο όμως οι εκπαιδευτικοί δεν είναι μηχανές, ούτε τα παιδιά η πρώτη ύλη. Μπορεί οι διοικούντες το σχολείο να νομίζουν, όπως και η υπουργός τους, ότι οι εκπαιδευτικοί μπαίνουν στην τάξη και λύνουν εξισώσεις ή παραθέτουν ανώμαλα ρήματα, αλλά τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Και η πιο απλή και η πιο «αθώα» περιγραφή είναι επιδεκτική ερμηνείας και κάθε ερμηνεία εμπεριέχει και ιδεολογία. Και αφήνω κατά μέρος το hidden curriculum από το οποίο σφύζει το παιδαγωγικό έργο.

Η διοίκηση του σχολείου διδάσκει στα παιδιά ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να εργάζονται υπό ένα ανελεύθερο και αντιδημοκρατικό καθεστώς στυγνής εκμετάλλευσης και θέλει συγχρόνως να διατηρεί την ψευδαίσθηση ότι προσφέρει παιδεία. Αλλά παιδεία προσφέρεται μόνο όταν οι εκπαιδευτικοί είναι ελεύθεροι να απεργήσουν και εξηγήσουν αναλυτικά στα παιδιά τους λόγους για τους οποίους απεργούν. Δεν είναι δικαίωμα των εκπαιδευτικών να εξηγούν στα παιδιά γιατί απεργούν, αλλά υποχρέωσή τους. Πρέπει να τους εξηγήσουν ότι δεν απεργούν εναντίον τους, αλλά υπέρ τους, για μια καλύτερη κοινωνία. Δεν είναι δυνατόν το σχολείο και οι γονείς να εμπιστεύονται την παιδεία των παιδιών σε ανθρώπους που τελικώς δεν εμπιστεύονται και περιφρονούν.

Η γενική διευθύντρια της Σχολής Μωραΐτη όταν θέλει να κολακέψει και έτσι να χειραγωγήσει τους εκπαιδευτικούς τους λέει: «το Σχολείο είστε εσείς». Με άλλα λόγια τους λέει: «εσείς εκφράζετε την ιδεολογία του σχολείο και Εγώ δεν κολλάω πουθενά».

Στην τελευταία απεργία, από όσα μαθαίνω, η διοίκηση του σχολείου προχώρησε ακόμη ένα βήμα προς τον ευτελισμό. Λειτούργησε απεργοσπαστικά και ανέθεσε εκπαιδευτικό έργο σε μη εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου. Από εκείνους που τους απολύει όποια ώρα θέλει. Και οι γονείς δεν διαμαρτύρονται. Οι γονείς δεν διαμαρτύρονται, γιατί η Σχολή Μωραΐτη έπαψε πλέον να είναι ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό σχολείο και έγινε ένα ακόμη σχολείο της σειράς, ένα ακόμη σχολείο της Νέας Δημοκρατίας. Απευθύνεται αποκλειστικά σε σκληροπυρηνικούς νεοδημοκράτες γονείς, οι οποίοι πάνω από όλα βάζουν την αποτυχία της απεργίας και την επικράτηση της κομματικής γραμμής.

Κάθε επιχειρησιακή επιλογή έχει και τις επιπτώσεις της και μάλιστα σε μια εποχή που δελεάζουν τα γερμανόφωνα και γαλλόφωνα σχολεία. Προς το παρόν τα φουγάρα της φάμπρικας βγάζουν πολύ καπνό. Η τελευταία απεργία λειτούργησε ως καταλύτης στη Σχολή Μωραΐτη. Και η αντίδραση παρήγαγε πολύ ίζημα, κοινώς κατακάθι. Της κοινωνίας εννοώ.