Ο τίτλος της ομιλίας μου η γλώσσα που περικλείει και η γλώσσα που αποκλείει είναι μετάφραση των αγγλικών όρων inclusive και exclusive language. Δεν ξέρω πόσο επιτυχή βρίσκετε την απόδοση αυτών των όρων στα Ελληνικά, αλλά, όπως λέγεται, «η μετάφραση είναι σαν την γυναίκα. Όταν είναι ωραία, είναι και άπιστη». Δεν ανέφερα πάντως αυτό το καταστάλαγμα σοφίας, για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε αν η μετάφραση που επιχείρησα είναι ωραία και άπιστη ή άσχημη και πιστή. Αντίθετα, και παρόλο που με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη σας, αναφέρθηκα σε αυτό, για να επισημάνω ότι στη μετάφραση αποδίδεται γυναικεία υπόσταση, η οποία συμπυκνώνεται σε δύο βασικά χαρακτηριστικά, την ομορφιά και την απιστία. Η γυναίκα οφείλει να είναι ωραία, για να αρέσει στον άνδρα της, και επιπλέον πρέπει να του είναι πιστή. Θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι εντέλει το μόνο σταθερό χαρακτηριστικό της γυναίκας είναι η απιστία, η προδοσία, γιατί το αν θα είναι ωραία είναι ζήτημα τύχης. Αντίθετα είναι πάντα δυνάμει άπιστη, γιατί όταν είναι όμορφη έχει ευκαιρίες να είναι άπιστη, ενώ όταν είναι άσχημη λιγοστεύουν ή εκμηδενίζονται οι ευκαιρίες για απιστία, και άλλωστε μπορεί και να μην έχει καθόλου άνδρα, οπότε σε ποιον να είναι άπιστη;

Συνέχεια →

H οριστική, πιστεύω, απόφαση να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες,  ανασύρει ένα άλλο, εξίσου σοβαρό  θέμα,  της αναγραφής  του θρησκεύματος στους σχολικούς τίτλους σπουδών. Θεωρώ ότι οι ίδιοι ακριβώς λόγοι που οδήγησαν στη μία απόφαση πρέπει να οδηγήσουν και στην απαλοιφή αυτού του στοιχείου από τα σχολικά αρχεία και βεβαίως από τα πάσης φύσεως απολυτήρια. Kαι ας μην ξεχνάμε ότι σε πολλές εργασίες οι εργοδότες δεν ζητούν το δελτίο ταυτότητας, αλλά το απολυτήριο του Γυμνασίου ή του Λυκείου. Aν μάλιστα πρόκειται να γίνει κάποια σημαντική διάκριση εις βάρος κάποιου μη ορθόδοξου χριστιανού, θα γίνει ακριβώς σε αυτόν τον πολύ ευαίσθητο τομέα της εργασίας.

Tο ότι όμως μπορεί να γίνει διάκριση εις βάρος κάποιου στην αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θα πρέπει να καταργηθεί και αυτή η αναγραφή του θρησκεύματος. Kαι το τονίζω αυτό, επειδή ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  σχετίζεται συχνά μόνο με τους ενήλικες  και αυτό αποτελεί πολύ σοβαρό εκπαιδευτικό, αλλά και κοινωνικό λάθος. Ή μερικές φορές ισχυριζόμαστε  ότι σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των μελών της κοινωνίας, αλλά στην πράξη κάνουμε σαφείς διακρίσεις ηλικίας και παραμελούμε τα δικαιώματα των παιδιών και των ηλικωμένων.

Συνέχεια →