Ποιος είναι αφελής στη Σχολή Μωραΐτη;

Οι πλέον αδικημένοι εκπαιδευτικοί στη Σχολή Μωραΐτη είναι όσοι διδάσκουν ξένες γλώσσες και ιδιαίτερα όσοι διδάσκουν τη δεύτερη ξένη γλώσσα: Γαλλικά, Γερμανικά, Ισπανικά. Κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν έχουν διοριστήριο και εμφανίζονται σαν να διδάσκουν σε ένα ανύπαρκτο στην πράξη φροντιστήριο, ενώ σχεδόν όλοι έχουν μικρότερο διοριστήριο από τις ώρες που πραγματικά διδάσκουν. Και όταν κάποια από τις παλιές καθηγήτριες πάρει σύνταξη γίνεται σκοτωμός για το μοίρασμα του διοριστηρίου μεταξύ αυτών που θεωρούν ότι έχουν σειρά. Για τους νεότερους δεν περισσεύει τίποτε. Ποτέ οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών δεν πληρώθηκαν υπερωρίες, όταν δίδασκαν μετά τις 13:30 και έχουν το πιο ακατάστατο πρόγραμμα. Τα διοριστήριά τους δεν συμπίπτουν με τις τάξεις που διδάσκουν. Μπορεί να έχουν διοριστήριο στο δημοτικό, αλλά να διδάσκουν στο γυμνάσιο, μπορεί να εμφανίζονται ότι διδάσκουν στην α’ γυμνασίου, αλλά να διδάσκουν στην τρίτη, οπότε δημιουργείται ένας πανικός για το ποιοι θα υπογράψουν τα πρακτικά, τα θέματα των εξετάσεων, τα βιβλία της ύλης, τα απουσιολόγια, τα απολυτήρια. Και όλα αυτά παρουσιάζονται ως εξυπηρετήσεις του Σχολείου προς τους εκπαιδευτικούς και όχι ως εξυπηρετήσεις των εκπαιδευτικών προς το Σχολείο. Πάντα οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών τελούν σε ένα καθεστώς εκβιασμού, ότι θα απολυθούν, ότι θα μειωθούν οι ώρες διδασκαλίας τους, ώστε να περιοριστούν στις ώρες του διοριστηρίου τους, ότι δεν θα αυξηθούν ποτέ το διοριστήριό τους, το διδακτικό τους πρόγραμμα και ο μισθός τους, ο οποίος εξαρτάται από τα μισθολογικά τους κλιμάκια, τα οποία καθηλώνονται λόγω των ολιγόωρων διοριστηρίων. Οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών προσλαμβάνονται και απολύονται νύχτα, από την πίσω πόρτα (βλ. περίπτωση Σταυρούλας).

Λόγω αυτού του μόνιμου εκβιαστικού καθεστώτος οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών δεν απεργούν ποτέ. Το ίδιο και οι γυμναστές, για τους οποίους ισχύουν τα ίδια. Όταν γίνεται απεργία και απεργούν οι εκπαιδευτικοί των άλλων μαθημάτων, οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών και της φυσικής αγωγής αναλαμβάνουν να καλύψουν τα κενά και να επιτρέψουν στο Σχολείο να λειτουργήσει.

Σε όλα αυτά μεγάλη ευθύνη έχουν, με δύο μόνο εξαιρέσεις, οι επικεφαλής των τμημάτων των ξένων γλωσσών, που διοικούν τα τμήματα τους με την ιδεολογική διαστρέβλωση: να βοηθήσουμε το Σχολείο, που κάνει τόσα πολλά για μας. Και συγχρόνως φροντίζουν να είναι με κάθε τρόπο ικανοποιημένοι οι γονείς, όχι μόνο βαθμολογικά, αλλά και στα αντιπαιδαγωγικά τους αιτήματα, ώστε να μην υπάρχουν διαρροές μαθητών από τη μία ξένη γλώσσα προς την άλλη και, αντίθετα, προσπαθούν πάντα να αυξηθεί ο αριθμός των τμημάτων τους, για να έχουν περισσότερες διδακτικές ώρες. Το Σχολείο, μέσα στα προσόντα των επικεφαλής, προσμετρά τη γλυκύτητα με την οποία ενδίδουν στις πιέσεις των γονέων ως προς τη βαθμολογία, τη μετακίνηση των παιδιών στα τμήματα που επιθυμούν και την προώθησή τους πρόωρα στις εξετάσεις για τα διπλώματα με αμφίβολη επιτυχία. Το Σχολείο αναγνωρίζει τις υπηρεσίες αυτές και ανταμείβει, γιατί θέλει ολόκληρο το Σχολείο να διοικείται με αυτόν τον τρόπο: χωρίς συνδικαλισμό, χωρίς απεργίες, με σκυφτό κεφάλι, χωρίς αντιρρήσεις και με ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των γονέων. Για την υλοποίηση αυτού του στόχου πέρσι έγινε διευθύντρια του I.B. η πρώην επικεφαλής του τμήματος Γαλλικών και τώρα ανακοινώθηκε ότι διευθύντρια του Γυμνασίου θα γίνει η επικεφαλής του τμήματος Γερμανικών, η οποία έχει επιδείξει μεγάλη προθυμία στην εκτέλεση χαμαλοδουλειάς (ταξιθέτρια στις πρόβες της χορωδίας, μαθήματα Γερμανικών στη μαμά, στρούντελ κλπ.). Όταν ανακοινώθηκε η προαγωγή της, η μέλλουσα διευθύντρια του γυμνασίου απευθύνθηκε στους εκπαιδευτικούς του γυμνασίου και μου έπλεξε το εγκώμιο, θεωρώντας ότι με αυτό το κόλπο θα τους πάρει με το μέρος της, πράγμα που δείχνει ποια γνώμη έχει για την ευφυία τους.

Ωστόσο η απόφαση να γίνει διευθύντρια η συγκεκριμένη δεν ελήφθη τώρα, αλλά τουλάχιστον από το 2014. Όταν η διοίκηση του Σχολείου προσπάθησε τα Χριστούγεννα του 2014 να εμφανίσει τη δική μου απόλυση ως παραίτηση, το έκανε επειδή είχε έτοιμη τη διαδοχή με την υπεύθυνη του τμήματος Γερμανικών. Το Σχολείο έχει μακρά παράδοση να εμφανίζει απολύσεις και καθαιρέσεις ως παραιτήσεις και θεώρησε πως κι εγώ θα ενταχθώ σε αυτήν την παράδοση και θα πω ότι παραιτήθηκα, για να μην «ταπεινωθώ». Όταν όμως αρνήθηκα να υπογράψω την παραίτηση και αναγκάσθηκαν να με απολύσουν θυροκολλώντας την απόλυση, ακολούθησε η πολύμηνη επανάσταση εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων. Επωφελούμενη από το κλίμα η υποδιευθύντρια του γυμνασίου (συνεπικουρούμενη από τις θεραπαινίδες της) έσπευσε να προσφέρει στο Σχολείο γην και ύδωρ, για να γίνει η ίδια διευθύντρια. Το κατάφερε, ξέροντας πως σε άλλη περίπτωση δεν είχε καμιά πιθανότητα, γιατί η διοίκηση του Σχολείου δεν της είχε καμιά εκτίμηση. Νόμισε ότι με την προσφορά της να βγάλει το Σχολείο από τη δύσκολη θέση θα είχε ένα καλύτερο μέλλον. Διαψεύσθηκε, λες και δεν ήξερε ότι τα τριάκοντα αργύρια δεν διαρκούν ολόκληρη ζωή. Και πάλι καλά, που κράτησαν όσο κράτησαν.

Όσα για την άλλη, στο διπλανό δωμάτιο, που έχει κάνει τα πάντα για να γίνει η ίδια διευθύντρια, ποιος θα την παρηγορήσει; Δεν προσφέρεται ούτε η παραβολή των μωρών παρθένων.

Ο Άρειος Πάγος αναιρεί το ελαφρυντικό του Κορκονέα. Η συμπαιγνία των δικαστικών λειτουργών του εφετείου Λαμίας και άλλων παραγόντων.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου στις 18/3/2022, με την οποία αναιρείται το ελαφρυντικό του σύννομου βίου για τον Κορκονέα, είναι ιστορική. Ο δολοφόνος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου οδηγήθηκε και πάλι στη φυλακή και θα περιμένει νέα δίκη από το εφετείο Λαμίας ως προς το σκέλος του ελαφρυντικού.

Χάρηκα πολύ με την απόφαση, όχι γιατί ξαναμπαίνει στη φυλακή ο Κορκονέας, αλλά γιατί μπαίνουν μερικά πράγματα στη θέση τους. Κυρίως χαίρομαι, γιατί η απόφαση αυτή τρίβεται στη μούρη κάποιων ανθρώπων, που τους θεωρώ υπεύθυνους, γιατί με τα λόγια τους και τις πράξεις τους γαλουχούν επίδοξους δολοφόνους σαν τον Κορκονέα.

Υπεύθυνους θεωρώ:

1. Πολιτικούς σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη, που συμπαραστάθηκε στον Κορκονέα, ασέλγησε στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και συνεχάρη τους δολοφόνους του Νίκου Σαμπάνη. Τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη που ως υπουργός της αστυνομίας μού απαγόρευσε ακόμη και να καταθέσω λουλούδια στο μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και τον Τάκη Θεοδωρικάκο, που συμπαραστάθηκε στους δολοφόνους του Νίκου Σαμπάνη.

2. Δημοσιογράφους της ποιότητας του Στέφανου Κασιμάτη που παραπλάνησαν την κοινή γνώμη και έστρεψαν την κοινωνία εναντίον του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο συγκεκριμένος αποκάλεσε τον Γρηγορόπουλο μολοτοφόρο, μετά το πέρας της δίκης και ενώ ακόμη και οι ένοχοι για τη δολοφονία παραδέχθηκαν ότι καμία μολότοφ δεν είχε πέσει εκείνο το βράδυ.

3. Δικηγόρους σαν τον Αλέξη Κούγια, ο οποίος προσέβαλε χυδαία και αδίσταχτα τη μνήμη του δολοφονημένου παιδιού και την υπόληψη της οικογένειάς του με κάθε λογής ψεύδη. Οι δικηγόροι υπεράσπισης που ακολούθησαν στο εφετείο μιμήθηκαν την τακτική Κούγια και παρουσίασαν το θύμα ως θύτη και τους δολοφόνους ως θύματα.

4. Αστυνομικούς σαν τους συναδέλφους και προϊσταμένους του Κορκονέα, που προσπάθησαν να αλλοιώσουν τα τεκμήρια της δολοφονίας και να κατασκευάσουν ψευδομάρτυρες, για να απαλλάξουν τον συνάδελφο. Εναντίον τους δεν απαγγέλθηκε καμιά κατηγορία, αλλά αμείφτηκαν με προαγωγές.

5. Το σάπιο κομμάτι της κοινωνίας που είτε αποδέχτηκε τη δολοφονία ως ατύχημα, κάτι σαν τροχαίο, είτε καταφέρθηκε εναντίον του «παλιόπαιδου» που έβαλε στη φυλακή έναν έντιμο αστυνομικό.

6. Τη μερίδα της εκκλησίας που προσπάθησε να ξεπλύνει τον δολοφόνο και να τον αποδεχτεί ως εκκλησιαστικό επίτροπο.

7. Τον εισαγγελέα στο εφετείο Λαμίας, που απέρριπτε με καταγέλαστα επιχειρήματα τα αιτήματα της πολιτικής αγωγής, αλλά αποδεχόταν ό,τι ζητούσαν οι δικηγόροι του Κορκονέα. Που όσες φορές του δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσει τάχθηκε υπέρ των κατηγορουμένων. Που πρότεινε την πλήρη αθώωση του δεύτερου κατηγορούμενου παρακάμπτοντας ότι ο Σαραλιώτης μετά τη δολοφονία εξαφάνιζε τα ίχνη της δικής του ενοχής και όχι του Κορκονέα. Που πρότεινε και υπερασπίστηκε το ελαφρυντικό του προηγούμενου σύννομου βίου του δολοφόνου με το επιχείρημα ότι οι συνάδελφοί του τον αποκαλούσαν Ράμπο, επειδή εκτελούσε σωστά και με ζήλο τα καθήκοντά του. Τον πληροφορώ ότι τον αποκαλούσαν Ράμπο, επειδή καταπατούσε τα δικαιώματα των πολιτών. Και μόνον αυτό καταρρίπτει το ελαφρυντικό του σύννομου βίου.

8. Την πρόεδρο και τα μέλη του δικαστηρίου στο εφετείο Λαμίας επειδή: Αντιμετώπισαν με μεγάλη εχθρότητα τους δικηγόρους Νίκο Κωνσταντόπουλο και Ζωή Κωνσταντοπούλου, απορρίπτοντας όλα τα αιτήματά τους, ακόμη και την παρουσίαση ενοχοποιητικών τεκμηρίων. Συμπεριφέρθηκαν απαξιωτικά και προσβλητικά προς τη μητέρα του θύματος και την αντιμετώπισαν σαν να ήταν μητέρα δολοφόνου. Αποδέχτηκαν κακοπροαίρετα και με σκανδαλώδη τρόπο όλα τα αιτήματα και τα προσκόμματα της υπεράσπισης, ώστε να αναβάλλεται η δίκη και η καταληκτική δικάσιμος να οριστεί μετά την ψήφιση του νέου ποινικού κώδικα που προβλέπει ελαφρότερες ποινές και να δώσουν όποια ερμηνεία τους βόλευε στο νεόκοπο ελαφρυντικό του σύννομου βίου, ταυτίζοντας το με το καθαρό ποινικό μητρώο.

Όλους αυτούς τους θεωρώ ηθικούς αυτουργούς για τις δολοφονίες από αστυνομικούς που ακολούθησαν. Του Σακελλίωνα, του Βασίλειου Μάγγου, του Ζακ Κωστόπουλου, του Νίκου Σαμπάνη. Και αυτών που θα ακολουθήσουν.

Η αναλγησία της Σχολής Μωραΐτη

Ο Μιχάλης Νικηφορίδης είναι νεφροπαθής τελικού σταδίου και νοσηλεύεται σε νοσοκομείο για COVID.

Ο Μιχάλης Νικηφορίδης είναι φιλόλογος καθηγητής στη Σχολή Μωραΐτη.

Ο Μιχάλης Νικηφορίδης είναι πλήρως εμβολιασμένος, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να προσβληθεί από τον ιό, αφού ήταν υποχρεωμένος να διδάσκει στις σχολικές αίθουσες κάτω από απαράδεκτες συνθήκες.

Ο Μιχάλης Νικηφορίδης με τη νόσησή του συμβάλλει ως πρόβατον επί σφαγήν στην ανοσία της αγέλης.

Γνωρίζω τον Μιχάλη Νικηφορίδη πολύ καλά, γιατί εγώ, ως γυμνασιάρχης, τον προσέλαβα στη Σχολή Μωραΐτη και συνεργαστήκαμε μαζί αρκετά χρόνια. Πλήρως αφοσιωμένος στο καθήκον του, καταρτισμένος φιλόλογος, εξαιρετικός άνθρωπος και κατεξοχήν ευαίσθητος παιδαγωγός. Και πάντα πρόθυμος να εργαστεί πέραν των υποχρεώσεών του και εθελοντικά, χωρίς αμοιβή, είτε για τη σελιδοποίηση του σχολικού περιοδικού, είτε για την έκδοση των πρακτικών εκπαιδευτικής ημερίδας. Τον Μιχάλη αγαπούν πάρα πολύ και τα παιδιά και οι συνάδελφοί του ανεξαιρέτως.

Τα τελευταία χρόνια υποφέρει από νεφρική ανεπάρκεια, η οποία τον αναγκάζει να κάνει πολύ τακτικά αιμοκάθαρση. Γιαυτό θα έπρεπε να μην εκτίθεται στο τόσο νοσηρό περιβάλλον της σχολικής αίθουσας και του σχολείου γενικότερα.

Το υπουργείο παιδείας είναι ανάλγητο και το έχει αποδείξει με πολλούς τρόπους. Και ιδιαίτερα απέναντι στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς. Αλλά πίσω από την αναλγησία του υπουργείου κρύβεται και η αναλγησία της Σχολής Μωραΐτη. Το σχολείο αρκέστηκε στο να είναι τυπικά εντάξει και αδιαφόρησε πλήρως για την ουσία.Όμως η ηθική τάξη μερικώς ρυθμίζεται από τη νομοθεσία και τις κανονιστικές διατάξεις. Το μεγαλύτερο μέρος της ηθικής ρυθμίζεται από τους άγραφους κανόνες της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της ενσυναίσθησης, της φροντίδας και της εργασιακής πολυεπίπεδης ασφάλειας.

Ένα σχολείο πρέπει να γνωρίζει αυτούς τους άγραφους ηθικούς κανόνες, για να μπορεί έμπρακτα να τους διδάξει και στους μαθητές του. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από τα λόγια, αλλά κυρίως από τις πράξεις των μεγάλων.

Σε όλα αυτά όμως υπάρχει και μια άλλη παράμετρος.

Τον Μιχάλη Νικηφορίδη τον αγαπούν και τον εμπιστεύονται τόσο πολύ οι συνάδελφοί του, που με την ψήφο τους τον ανέδειξαν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΟΙΕΛΕ). Για αυτή τη συνδικαλιστική στάση και θέση του τον αντιμετωπίζει με εκδικητικότητα η Σχολή Μωραΐτη.

Ο πρώην πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ Μιχάλης Κουρουτός πέθανε πρόσφατα και δεν πρόλαβε να δει την κατάντια της «άλλοτε πρωτοπόρου Σχολής Μωραΐτη», όπως συνήθιζε να την αποκαλεί όταν αναφερόταν σε αυτήν.

Ναι, Μιχάλη Κουρουτέ, η «άλλοτε πρωτοπόρος Σχολή Μωραΐτη» είναι και πάλι πρωτοπόρος. Στην εργασιακή αναλγησία.

Ο βίος και το βιος. Επιστολή προς τον κ. Μητσοτάκη

Κύριε Μητσοτάκη,

Είδα ότι ζητήσατε συγγνώμη για τις φωτιές γενικά και αόριστα. Αυτό το πολιτικάντικο και υποκριτικό συγγνώμη δεν μετράει για τίποτε. Είναι συγγνώμη επικοινωνιακού χαρακτήρα, αν και η μακαρίτισσα η μάνα μου θα χρησιμοποιούσε άλλη γενική, για να το προσδιορίσει. Αν ειλικρινά θέλετε να ζητήσετε συγγνώμη, πρέπει πολύ συγκεκριμένα να πείτε για ποια πράγματα ζητάτε συγγνώμη και ο κατάλογος πρέπει να είναι πολύ μακρύς. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει, γιατί στην ουσία δεν αναγνωρίζετε κανένα σφάλμα και καμιά παράλειψη.

Εσάς το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι ο πολιτικός ανταγωνισμός και η σύγκριση με το Μάτι. Μόνο οι εντυπώσεις σάς ενδιαφέρουν και καμιά ουσία. Γιαυτό επιμένετε ότι δεν χάθηκε καμιά ζωή. Μόνο σε αυτό στοχεύσατε απλά κι ανέξοδα εκκενώνοντας όλες τις περιοχές με το ζόρι και γιαυτό κάηκαν τόσα σπίτια. Γιατί τα σπίτια τα σώζουν οι ιδιοκτήτες τους και όχι οι ανεπαρκέστατες και συχνά αδιάφορες και κακοκαθοδηγούμενες πυροσβεστικές δυνάμεις. Και τώρα όμως τα λίγα σπίτια που σώθηκαν στη Βαρυμπόμπη σώθηκαν από νέους άντρες από τις οικογένειες των ιδιοκτητών και των γειτόνων τους. Γιατί η ολιγωρία των πυροσβεστικών δυνάμεων ήταν παροιμιώδης και την Τρίτη στην πρώτη φωτιά και την Παρασκευή στη δεύτερη. Όλα ξεκίνησαν από φωτιές που εγώ και η σύζυγός μου νομίζαμε ότι θα είχαν σβήσει σε μισή ώρα.

Βρισκόμαστε τώρα σε μια καβουρνιασμένη περιοχή και δεν έχουμε ούτε σάλιο να γλείψουμε τις πληγές μας και με μόνη φροντίδα του ΔΕΔΔΗΕ την επομένη της φωτιάς να ηλεκτροδοτήσει με υπόγεια γραμμή τα ανάκτορα Τατοΐου.

Εδώ σε μας δεν πετάει κανένα πουλί, καμιά μέλισσα, κανένα τζιτζίκι. Και τα μυρμήγκια έχουν αντικατασταθεί από τα αναρίθμητα περιπολικά που έχετε αγοράσει και τους αναρίθμητους αστυνομικούς που έχετε προσλάβει και στήνουν μπλόκα αυθαιρεσίας σε κάθε σταυροδρόμι, που μας θυμίζουν ντροπιαστικές εικόνες της ελληνικής ιστορίας. Και όλα αυτά δήθεν για την ασφάλειά μας, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι θέλετε να εμποδίσετε τον κόσμο να έρθει και να δει την κατάντια αυτού του κράτους.

Σίγουρα όμως εσάς όλα αυτά δεν σας ενδιαφέρουν. Το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να κομπάζετε ότι δεν χάθηκε καμιά ζωή. Όμως έξω από τη δική σας κοινωνική τάξη οι λέξεις ο βίος και το βιος είναι συνώνυμες. Όταν καίγεται το βιος μου καίγεται κι ένα μεγάλο μέρος του βίου μου. Και ο υπόλοιπος βίος μου που δεν κάηκε γίνεται βίος αβίωτος. Αλλά πού να καταλάβετε εσείς από αυτά.

Η παγίδα της αξιολόγησης/επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών

Έχω στο παρελθόν εξηγήσει γιατί η υποτιθέμενη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν αξιολογεί τίποτε, παρά μόνο ασκείται ως μέθοδος εξουσιαστικού ελέγχου και τρομοκρατικής χειραγώγησης από ένα κομματικό μηχανισμό.

Η υπουργός υπόσχεται ότι θα δοθούν διδακτικές ελευθερίες στους εκπαιδευτικούς, οι οποίες όμως στην πράξη θα αναιρούνται από την απειλή της αξιολόγησης, μια και η μόνη ασφαλής οδός είναι η πεπατημένη.

Και πάλι όμως θα ήθελα να τονίσω πως, όταν στην Ελλάδα μιλάμε για εκπαιδευτικό εκσυγχρονισμό, συνήθως αναφερόμαστε σε διδακτικές μεθόδους και μέσα τεχνολογίας. Ασχολούμαστε διαρκώς με το πώς διδάσκουμε και όχι με το τι διδάσκουμε. Όμως αν κάτι χρειάζεται να αλλάξει είναι το περιεχόμενο της παιδείας και δευτερευόντως η διδακτική μέθοδος. Το τι διδάσκουμε είναι τόσο ασφυκτικά παγιωμένο από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις, ώστε να μην αφήνεται κανένα περιθώριο ουσιαστικής ελευθερίας και ούτε σκέψη για εκσυγχρονιστική ανανέωση.

Όποιος επιχειρήσει ουσιαστική ανανέωση θα αποτυγχάνει στην αξιολόγηση και θα οδεύει προς «επιμόρφωση», που θα ήταν προτιμότερο να την λέμε ευθυγράμμιση, για να ακριβολογούμε κάπως.

Και πάντως σε ποια και πόσα διδακτικά αντικείμενα θα γίνεται επιμόρφωση, από ποιους, πότε και πού; Με ποια παρωχημένα βιβλιογραφικά εφόδια;

Θυμάμαι κάποτε που μια νέα καθηγήτρια μού ζήτησε την άδεια να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο για τα ομηρικά έπη. Της έδωσα την άδεια βεβαίως, αλλά την προειδοποίησα πως αυτό που θα άκουγε θα ήταν ότι τα δύο έπη είναι έργα του Ομήρου και όχι η καταγραφή μιας προφορικής παράδοσης, που αποδόθηκε σε κάποιον ανύπαρκτο Όμηρο. Θα μάθαινε δηλαδή πράγματα αντίθετα από αυτά που διδάσκουμε στο σχολείο που εργαζόμουν. Μετά από λίγες ημέρες μού επιβεβαίωσε όλα αυτά, για τα οποία την είχα προειδοποιήσει.

Δεν γνωρίζω με ασφάλεια τις ιδεολογικές αγκυλώσεις άλλων μαθημάτων και γιαυτό θα περιοριστώ στα φιλολογικά μαθήματα, που είναι μαθήματα της ειδικότητάς μου.

Ποιος θα τολμούσε να διδάξει τα αρχαία Ελληνικά με τη μέθοδο του Κέμπριτζ, χωρίς συντακτικές αναλύσεις και γραμματικές αποστηθίσεις, ξέροντας ότι έτσι θα αποτύχει στην αξιολόγηση;

Ποιος θα τολμήσει να πει ότι τα δημοτικά τραγούδια είναι του 19ου αιώνα και ότι είναι ιδεολογικά φορτισμένη η τοποθέτησή τους στο πρώτο κεφάλαιο των ανθολογίων, για να ορίσουν τις απαρχές της λογοτεχνίας; Το «σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις» δεν είναι του 1453, αλλά του 19ου αιώνα, όπως άλλωστε φαίνεται από τους γλωσσικούς τύπους.

Ποιος θα διδάξει λογοτεχνικό κείμενο, παρακάμπτοντας τις παρωχημένες στρουκτουραλιστικές οδηγίες του 1960, χωρίς να οδηγηθεί πάραυτα σε επιμόρφωση;

Ποιος θα επισημάνει τον σκοταδιστικό ρόλο της Εκκλησίας στην παιδεία κατά την οθωμανική περίοδο και αργότερα, χωρίς να λογοδοτήσει;

Ποιος θα τολμήσει να πει ότι οι γλώσσες διδάσκονται συγχρονικά και όχι διαχρονικά; Ποιος θα πει ότι η γνώση της αρχαίας γλώσσας δεν μας βοηθάει στη γνώση των νέων Ελληνικών; Όσοι το τολμήσουν θα πάνε για ευθυγράμμιση.

Και βέβαια κανείς θεολόγος δεν θα μπορέσει ποτέ να πει ότι η φιλολογική επιστήμη έχει αποδείξει ότι τα ευαγγέλια είναι μεταγενέστερα των ευαγγελιστών, ούτε ότι το κατά Ιωάννην και η Αποκάλυψη έχουν γραφεί από διαφορετικά πρόσωπα σε διαφορετικές εποχές.

Ελάχιστα παραδείγματα δίνω από τα αναρίθμητα που αναδύονται καθημερινά στο διδακτικό έργο και που βεβαίως δεν εξαντλούνται, αλλά απαιτούν πλήρη αναδιοργάνωση του εκπαιδευτικού έργου και εξονυχιστική αναθεώρηση των αναλυτικών προγραμμάτων.

Συνοψίζω λέγοντας πως, όπως στο παρελθόν η αξιολόγηση είχε χρησιμοποιηθεί ως μέσο ιδεολογικού ελέγχου των εκπαιδευτικών, έτσι και τώρα ο κομματικός μηχανισμός θα αξιολογήσει και θα επιμορφώσει τους εκπαιδευτικούς με επιστημονικό όργανο την εθνικοφροσύνη και την Ορθοδοξία.

Όσο για την απάτη των δήθεν πολλαπλών βιβλίων θα επανέλθω σε λίγες μέρες.