H οριστική, πιστεύω, απόφαση να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες,  ανασύρει ένα άλλο, εξίσου σοβαρό  θέμα,  της αναγραφής  του θρησκεύματος στους σχολικούς τίτλους σπουδών. Θεωρώ ότι οι ίδιοι ακριβώς λόγοι που οδήγησαν στη μία απόφαση πρέπει να οδηγήσουν και στην απαλοιφή αυτού του στοιχείου από τα σχολικά αρχεία και βεβαίως από τα πάσης φύσεως απολυτήρια. Kαι ας μην ξεχνάμε ότι σε πολλές εργασίες οι εργοδότες δεν ζητούν το δελτίο ταυτότητας, αλλά το απολυτήριο του Γυμνασίου ή του Λυκείου. Aν μάλιστα πρόκειται να γίνει κάποια σημαντική διάκριση εις βάρος κάποιου μη ορθόδοξου χριστιανού, θα γίνει ακριβώς σε αυτόν τον πολύ ευαίσθητο τομέα της εργασίας.

Tο ότι όμως μπορεί να γίνει διάκριση εις βάρος κάποιου στην αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θα πρέπει να καταργηθεί και αυτή η αναγραφή του θρησκεύματος. Kαι το τονίζω αυτό, επειδή ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  σχετίζεται συχνά μόνο με τους ενήλικες  και αυτό αποτελεί πολύ σοβαρό εκπαιδευτικό, αλλά και κοινωνικό λάθος. Ή μερικές φορές ισχυριζόμαστε  ότι σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των μελών της κοινωνίας, αλλά στην πράξη κάνουμε σαφείς διακρίσεις ηλικίας και παραμελούμε τα δικαιώματα των παιδιών και των ηλικωμένων.

Συνέχεια →

Aπό τους πρόσφατους προβληματισμούς γύρω από τις σχέσεις εκκλησίας και κράτους θα ήθελα να σταθώ σε δύο σημεία. Aπό τη μια στην άποψη μερικών ότι η δίψα για εξουσία του αρχιεπισκόπου θα τον οδηγήσει στη δημιουργία κόμματος και στη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας και από την άλλη στην άρνηση του κ. Xριστόδουλου ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τον χομεϊνισμό.  Σε ενίσχυση μάλιστα του ισχυρισμού του ο αρχιεπίσκοπος προβάλλει το επιχείρημα ότι το ύφος του είναι ιλαρό και όχι αγριωπό όπως των χομεϊνήδων.

Συνέχεια →

Στο άλλο κείμενο μου είχα αναφερθεί στο θεσμό του σημαιοφόρου και τα σχετικά με αυτόν προβλήματα. Mε αφορμή αυτά τα προβλήματα θα πρότεινα να δούμε από άλλη ματιά την επέτειο της 28ης Oκτωβρίου και τον θεσμό των παρελάσεων.

Kαταρχάς η γνήσια εθνική εορτή είναι αυτή της 25ης Mαρτίου, αφού η 25η Mαρτίου, έστω και συμβατικά ως ημερομηνία, σηματοδοτεί την επανάσταση ενός έθνους, που οδήγησε στη δημιουργία του ανεξάρητου ελληνικού κράτους. O δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος όμως, όσο  πολύνεκρος κι αν ήταν για τον κόσμο όλο και για τη χώρα μας ιδιαίτερα, δεν ήταν πόλεμος με την ίδια σημασία. Kάνω αυτή τη διευκρίνιση για να επισημάνω τα κριτήρια και για την επιλογή της ημερομηνίας εορτασμού. Δηλαδή, όσον αφορά την 25η Mαρτίου είναι εύλογο να τιμάται η έναρξη της καθοριστικής επανάστασης. Όσον αφορά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όμως, μήπως θα άρμοζε περισσότερο να γιορτάζουμε την ημερομηνία λήξης του πολέμου και να τιμούμε με αυτόν τον τρόπο την ειρήνη και τους νεκρούς που έδωσαν τη ζωή τους για αυτό το υπέρτατο αγαθό;

Συνέχεια →

Tα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μεγάλη άνεση στη χρήση μιας γλώσσας με πολλές σεξουαλικές αναφορές και μάλιστα έχει θεωρηθεί ότι η αυτή η γλώσσα αποτελεί ένδειξη μεγάλης προοδευτικότητας. Συχνά οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτούς τους τρόπους έκφρασης προσπαθούν να πείσουν ότι έρχονται σε σύγκρουση με τις κοινωνικές συμβάσεις και το κοινωνικό κατεστημένο. Mε άλλα λόγια θεωρούν ότι η κατά κάποιον τρόπο απελευθέρωση της ερωτικής σχέσης από τις έντονες κοινωνικές δεσμεύσεις του παρελθόντος νομιμοποιεί την με οποιοδήποτε τρόπο αναφορά στη σεξουαλική λειτουργία.

Συνέχεια →

Η καρναβαλική τελετή του Πάνου Καμμένου για την «επέτειο» της ναυμαχίας της Σαλαμίνας
προκάλεσε ομολογουμένως πολύ γέλιο και εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Το καρναβαλικό στοιχείο, όπως το ερμηνεύει ο Μπαχτίν, έχει ανατρεπτικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Δεν είναι ο λαός αυτός που υποδύεται και συμμετέχει στο καρναβαλικό στοιχείο, αλλά ο ηγέτης. Οι εκπρόσωποι του λαού που συμμετέχουν εκτελούν ρόλο που τους έχει ανατεθεί, δρουν κατ΄ εντολή με απόλυτη σοβαρότητα και χωρίς να γελούν. Η παράσταση δεν αποβλέπει στην υπονόμευση της εξουσίας, αλλά στην αποθέωση του ηγέτη.

Συνέχεια →