Ο τίτλος της ομιλίας μου η γλώσσα που περικλείει και η γλώσσα που αποκλείει είναι μετάφραση των αγγλικών όρων inclusive και exclusive language. Δεν ξέρω πόσο επιτυχή βρίσκετε την απόδοση αυτών των όρων στα Ελληνικά, αλλά, όπως λέγεται, «η μετάφραση είναι σαν την γυναίκα. Όταν είναι ωραία, είναι και άπιστη». Δεν ανέφερα πάντως αυτό το καταστάλαγμα σοφίας, για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε αν η μετάφραση που επιχείρησα είναι ωραία και άπιστη ή άσχημη και πιστή. Αντίθετα, και παρόλο που με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη σας, αναφέρθηκα σε αυτό, για να επισημάνω ότι στη μετάφραση αποδίδεται γυναικεία υπόσταση, η οποία συμπυκνώνεται σε δύο βασικά χαρακτηριστικά, την ομορφιά και την απιστία. Η γυναίκα οφείλει να είναι ωραία, για να αρέσει στον άνδρα της, και επιπλέον πρέπει να του είναι πιστή. Θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι εντέλει το μόνο σταθερό χαρακτηριστικό της γυναίκας είναι η απιστία, η προδοσία, γιατί το αν θα είναι ωραία είναι ζήτημα τύχης. Αντίθετα είναι πάντα δυνάμει άπιστη, γιατί όταν είναι όμορφη έχει ευκαιρίες να είναι άπιστη, ενώ όταν είναι άσχημη λιγοστεύουν ή εκμηδενίζονται οι ευκαιρίες για απιστία, και άλλωστε μπορεί και να μην έχει καθόλου άνδρα, οπότε σε ποιον να είναι άπιστη;

Συνέχεια →