Πριν από ένα μήνα είχα παρευρεθεί στην κηδεία του πατέρα μιας παλιάς συναδέλφου από τη Σχολή Μωραΐτη, που τώρα όμως εργάζεται αλλού. Η κηδεία έγινε σε ένα δυσπρόσιτο χωριό της Βοιωτίας και είναι κατανοητό ότι δεν παραβρέθηκαν οι προϊστάμενοί της, αλλά έστειλαν δύο στεφάνια. Παρόλο που σε αυτήν την υπηρεσία εργάζεται λιγότερο από 18 μήνες οι νέοι της προϊστάμενοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να στείλουν τα στεφάνια και επιπλέον της έδωσαν μια εβδομάδα άδεια. Η συνάδελφος μού έδειξε τα στεφάνια με δικαιολογημένη υπερηφάνεια και συγκίνηση, γιατί ένιωσε ότι στην εργασία της έχει την αναγνώριση που θέλει να έχει και που της αξίζει.

Την Πέμπτη κηδεύτηκε στο Α νεκροταφείο της Αθήνας ο πατέρας άλλης συναδέλφου, που διδάσκει στη Σχολή Μωραΐτη τα τελευταία 24 χρόνια και έχει την αγάπη και την εκτίμηση όλων των συναδέλφων της. Αυτή τη φορά η κηδεία έγινε στο κέντρο της Αθήνας και θα ήταν πολύ πιο εύκολο για τον καθένα να έρθει. Από τη διεύθυνση της Σχολής Μωραΐτη όμως δεν εμφανίστηκε κανείς και μάταια διάβασα όλα τα στεφάνια. Η Σχολή Μωραΐτη παντελώς απούσα. Ο αδελφός της συναδέλφου διαμένει μόνιμα στη Νορβηγία και οι εργοδότες του βρίσκονται στη Νορβηγία και στο Κουβέιτ, αλλά η απόσταση δεν τους εμπόδισε να συμμετάσχουν στο πένθος με όποιο τρόπο μπορούσαν. Είμαι βέβαιος πως η συνάδελφος ενημέρωσε τη διευθύντρια του γυμνασίου για το θάνατο του πατέρα της, για να δικαιολογήσει την απουσία της. Ούτε εκείνη όμως, ούτε άλλος από την τριμελή διεύθυνση του γυμνασίου εμφανίστηκε στην κηδεία. Και επιπλέον υποθέτω ότι δεν ενημέρωσαν συναδέλφους, από φόβο μήπως τους ζητήσει κανείς άδεια, για να έρθει στην κηδεία. Συνέχεια →

Οι σχέσεις των ανθρώπων με τη θρησκεία θεωρητικά είναι πνευματικές. «Πνεύμα καθαρόν, καρδίαν καθαράν» εξαγγέλει η θρησκεία, ο ιερέας αποκαλείται και πνευματικός και οι εξομολογήσεις αφορούν την ψυχή.

Όμως οι σχέσεις της θρησκείας πάνω στους ανθρώπους είναι σχέσεις εξουσίας. Όσο περισσότερη εξουσία ασκούν η θρησκεία και η Εκκλησία, τόσο μεγαλύτερη είναι η δύναμή τους. Και κάθε εξουσία ισχυροποιείται, όταν ασκείται πάνω στο σώμα και για αυτό η θρησκεία εδράζει την εξουσία της πάνω στην πείνα του σώματος. Την πείνα για τροφή και την πείνα για σεξ.

Μπορεί άλλες θρησκείες να είναι πιο δραστικές και να επιβάλουν ακρωτηριασμούς των γεννητικών οργάνων ανδρών και γυναικών και αυστηρούς περιορισμούς σε τρόφιμα χαλάλ και κοσέρ, όμως και η ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία απαιτεί αυστηρή υποταγή σε θέματα τροφής και σεξ τις περισσότερες ημέρες του έτους. Η νηστεία του Πάσχα είναι σχεδόν 50 ημέρες, των Χριστουγέννων 40, του Αυγούστου 15 και πρέπει να προστεθούν σε αυτές και οι Τετάρτες και Παρασκευές όλου του έτους καθώς και μερικές άλλες ημέρες όπως η επέτειος αποκεφαλισμού του Ιωάννη του Πρόδρομου στις 30 Αυγούστου. Με το σεξ τα πράγματα είναι πιο αυστηρά. Εκτός από όλες τις ημέρες νηστείας απαγορεύεται τα Σαββατόβραδα και τις Κυριακές, καθώς και όλες τις μεγάλες γιορτές και τις παραμονές τους, αλλά και όλες τις γιορτές και τις παραμονές σημαντικών αγίων. Είναι χαρακτηριστική στην εικονογράφηση της κόλασης η εικόνα του αντρόγυνου που «κοιμάται» την Κυριακή. Και συνήθως αυτές οι εικονογραφήσεις βρίσκονται συχνά στον γυναικωνίτη, για να απειλούν τις γυναίκες, ως πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας, μαζί με την «πόρνησα» και την αποκαλόγρια. Συνέχεια →

Με μεγάλη αισιοδοξία αναγγέλθηκε η συγγραφή νέων σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας. Θα ήθελα πολύ να συμμεριστώ αυτή την αισιοδοξία. Βεβαίως αναγνωρίζω πως πρέπει να γραφούν καινούργια εγχειρίδια, όμως η εμπειρία μου λέει πως η Ιστορία δεν διδάσκεται στα σχολεία, ούτε διδάσκεται από ιστορικούς. Την Ιστορία τη διδάσκουν η τηλεόραση, ο άμβωνας και το βήμα της Βουλής. Και τη διδάσκουν και την επιβάλλουν ερήμην της ιστορικής έρευνας ως τη μόνη επίσημη ιστορία. Και μάλιστα η δική τους ιστορία είναι πιο αρεστή, γιατί συμπίπτει με όλους τους αστικούς και εθνικούς μύθους, που έχουν τόση αποδοχή, ώστε όποιος τους αντικρούει να χαρακτηρίζεται ανιστόρητος και προδότης. Συνέχεια →

Ζούμε σε μια εποχή που όλα γίνονται χειρότερα και οι προοπτικές για βελτίωση συνεχώς μειώνονται. Παρά τις ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις που προώθησε η ΟΙΕΛΕ οι ‘προνομιούχοι’ ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν εξαιρούνται από τις γενικότερες οικονομικές, εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες, που οδηγούνται σε εξαθλίωση.

Μέσα στο γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί είναι πολύ πιο ευάλωτοι από τους εκπαιδευτικούς του δημοσίου και γίνονται θύματα εργοδοτικής ασυδοσίας και ευτελιστικών πρακτικών και μεθόδων με εμπλεκομένους συχνά διευθυντές/τριες και υποδιευθυντές/τριες, που για να διατηρήσουν τη θέση τους χάνουν την αξιοπρέπειά τους και λειτουργούν ως δραγάτες της ιδιοκτησίας.

Συνέχεια →