Με μεγάλη αισιοδοξία αναγγέλθηκε η συγγραφή νέων σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας. Θα ήθελα πολύ να συμμεριστώ αυτή την αισιοδοξία. Βεβαίως αναγνωρίζω πως πρέπει να γραφούν καινούργια εγχειρίδια, όμως η εμπειρία μου λέει πως η Ιστορία δεν διδάσκεται στα σχολεία, ούτε διδάσκεται από ιστορικούς. Την Ιστορία τη διδάσκουν η τηλεόραση, ο άμβωνας και το βήμα της Βουλής. Και τη διδάσκουν και την επιβάλλουν ερήμην της ιστορικής έρευνας ως τη μόνη επίσημη ιστορία. Και μάλιστα η δική τους ιστορία είναι πιο αρεστή, γιατί συμπίπτει με όλους τους αστικούς και εθνικούς μύθους, που έχουν τόση αποδοχή, ώστε όποιος τους αντικρούει να χαρακτηρίζεται ανιστόρητος και προδότης. Συνέχεια
Author Archives: georgethalassis
Το μέλλον των ιδιωτικών εκπαιδευτικών περνάει μέσα από τους ισχυρούς συλλόγους και την ΟΙΕΛΕ
Ζούμε σε μια εποχή που όλα γίνονται χειρότερα και οι προοπτικές για βελτίωση συνεχώς μειώνονται. Παρά τις ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις που προώθησε η ΟΙΕΛΕ οι ‘προνομιούχοι’ ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν εξαιρούνται από τις γενικότερες οικονομικές, εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες, που οδηγούνται σε εξαθλίωση.
Μέσα στο γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί είναι πολύ πιο ευάλωτοι από τους εκπαιδευτικούς του δημοσίου και γίνονται θύματα εργοδοτικής ασυδοσίας και ευτελιστικών πρακτικών και μεθόδων με εμπλεκομένους συχνά διευθυντές/τριες και υποδιευθυντές/τριες, που για να διατηρήσουν τη θέση τους χάνουν την αξιοπρέπειά τους και λειτουργούν ως δραγάτες της ιδιοκτησίας.
Το κάψιμο της σημαίας
Τα προβλήματα από τη χρήση και την κατάχρηση της σημαίας είναι πάρα πολλά και για αυτό πρέπει να περιορισθεί η λειτουργία της καταρχήν.
Η σημαία δεν μπορεί να αποτελεί σύμβολο το έθνους, αλλά του κράτους. Το έθνος, μια μεταφυσική και ιδεολογικά παρωχημένη φαντασίωση του ρομαντισμού, δεν μπορεί ως έννοια να αποτελεί σοβαρή ιδεολογική παράμετρο στην εποχή μας. Ως σύμβολο του κράτους θα έχει λειτουργική και πολύ περιορισμένη χρήση. Έχει λειτουργική αξία σε πρεσβεία του εξωτερικού, αλλά όχι στον πάγκο με τον παστό μπακαλιάρο και τα σκόρδα. Δεν έχει καμιά λειτουργική αξία στα χέρια μαθητών και μαθητριών, πάρα μόνο δημιουργεί προβλήματα διακρίσεων με εθνικιστικά και αξιολογικά κριτήρια.
Το χρονικό μιας ‘άκυρης απόλυσης, ως ουδέποτε γενομένης’ από τη Σχολή ΜΩΡΑΪΤΗ
Στις 5 Μαρτίου του 2015 επέστρεψα θριαμβικά στη Σχολή ΜΩΡΑΪΤΗ μετά από αναγκαστική απουσία δυόμιση μηνών. Στο θέατρο με υποδέχτηκαν όρθιοι όλοι οι εκπαιδευτικοί του Σχολείου, μαθητές και μαθήτριες, γραμματείς και άλλοι υπάλληλοι, που ένιωσαν ότι ο αγώνας τους δικαιώθηκε. Τα χειροκροτήματα διάρκεσαν πολλή ώρα, έως ότου αρχίσω να τους μιλάω για τις κοινές αξίες, που μας ενώνουν και για τις οποίες πρέπει να αγωνιζόμαστε χωρίς παραίτηση και χωρίς διακοπή.
Γιώργος Θαλάσσης 